Вай зани лоғар аст, аммо бо хараш хуб ба назар мерасад, боллазату шањдбори ва мудаввар. Аз ин рӯ, ман фикр мекунам, ки синаи вай не, балки хараш буд, ки марди ӯро фиреб дод! Дар охири навор хонум ба таври возеҳ мақъадашро зери шиками худ гузошт, аммо мард гӯё ба он аҳамият надод.
Ин як гурӯҳбандии зуд буд, ҳамин тавр не? Чунин ба назар мерасад, ки ин ду хонум аз он ки занамро дар бораи ба мағоза рафтан гап занам, беҳтар медонанд. Ҳарчанд бача бемӯй як дики калон дорад, ду дӯстдухтар метавонанд онро дар як вақт мак кунанд. Махсусан милфи сурхчадор як минати хуб дод.