Падари мехрубон хамеша дар хакки духтараш гамхорй мекунад. Агар лозим шавад, ба душ меравад ва ба хонаи хоб меравад. Ва духтар, аз рӯи ҳама, воқеан ба таваҷҷӯҳи волидайн ниёз дорад. Бале, ин тавр нест, ки вай инро чӣ гуна тасаввур мекард, аммо вай дар бораи волидайн чӣ медонад? Падар аз дарс додан бехтар медонад. Ин дафъа мавзуъ секси зану мард буд. Ва духтараш гӯё онро хуб омӯхтааст. Вай итоаткор буд, дар ҳоле ки ӯ шибан вай. Албатта, ба вай лозим омад, ки материалро боз хам пуркувват кунад ва падар ваъда дод, ки ин корро мекунад. Бале, вай низ ба ӯ муҳаббати зиёд дорад.
Чизе ки ман онро мебинам, чӯҷа чандон ҷолиб нест. Шикам дар оғилҳои зишт, тамғаҳои дароз дар ронҳояш, хари лопсид. Ба чуз синаи у дилкаш аст. Ман наметавонам ба шумо бигӯям, ки он дар пеш аст, аммо шумо мебинед, ки мақъадаш чӣ гуна заиф шудааст. Ҳамин тавр, ба таври воқеӣ, даҳони кории хонум як навъ ҷолиб аст, чизи дигаре нест!